Dzień Dziecka

 Dzień Dziecka mieliśmy w planach spędzić się na rynku łódzkiej Manufaktury, gdzie miało być miasteczko Lego i wiele innych atrakcji dla dzieci. Kuba już od początku tygodnia nie mógł się doczekać, aby tam pojechać.

 Po południu spakowaliśmy wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy, dzieci do auta i wyruszyliśmy.Jednak kiedy dotarliśmy na parking Manufaktury zaskoczyła nas wielka ulewa i burza. Przeczekaliśmy ją w galerii, jednak po godzinnej ulewie po atrakcjach nie zostało ani śladu. 

Resztę dnia spędziliśmy więc na placu zabaw. Odwiedziliśmy też oczywiście sklep z zabawkami . W tym roku postanowiliśmy, że Kuba sam wybierze sobie prezent za określoną kwotę.

On oczywiście miał już prezent dawno upatrzony i już po chwili dumny stał w kolejce do kasy z zabawką w ręku.

Mai prezent chodził za mną  już od dawna, ale ciągle Maja wydawała mi się za mała.

Okazało się, że był to strzał w dziesiątkę.

Maja od soboty ciągle przekłada mebelki w domu, kładzie laleczki spać, karmi.

Istny szał.

A, że laleczki są cztery, więc oczywiście są to mama w warkoczu, tata w krawacie i dzieci, chłopiec i dziewczynka.

I jak to w prawdziwym życiu, tata ciągle wychodzi do pracy a mama... śpi?  

Dobrze by było ;p

Nie tak miało być

Oj,  jak ja czekałam na ten długi weekend. 

Miało być ciepło, słonecznie, mieliśmy spędzić go rodzinnie we czwórkę.

Niestety wszystkie nasze plany wzięły w łeb...  

Mąż nie dojechał z przyczyn losowych, ale się stara. Może (szanse są niewielkie, ale są!) dojedzie w sobotę chociaż na dwa dni. Bardzo na to liczę, bo stęsknieni jesteśmy już bardzo.

Pogoda sami wiecie jaka jest. Na pewno nie weekendowa i mało spacerowa. Bez parasolki ani rusz.

Choć Maja jest bardzo zaciekawiona burzą i za każdym razem, jak słyszy grzmot patrzy na mnie mówi "mama, buzia" czyt. burza. A potem biegnie do okna jakby chciała ją zobaczyć :)

A do tego wszystkiego Majce wychodzi trójka na dole i  cały dzień wkłada paluszki do buzi i mówi "boli". 

Bidulka moja mała od wczoraj nie ma ani humoru ani apetytu. Nie pomogły nawet jej ulubione winogrona...

Nie przeszkadza jej to jednak zupełnie  w uczeniu nowych słówek.

 Ostatnio co dzień jakieś nowe wchodzą do jej słownika.

Od wczoraj króluje "nie chce". 

W wolnych chwilach

Maja  na nowo odkrywa drewniane układanki, które dostała już jakiś czas temu.

Teraz nie sprawiają jej już żadnego problemu i Maja cieszy się ogromnie za każdym razem, kiedy którąś ułoży.

Musimy zapatrzeć się w jakieś bardziej skomplikowane wersje.

Dzień dziecka będzie doskonałym pretekstem do tego.

Oczywiście nagrodą są brawa.

 Przymiarka do hulajnogi kolegi:

 

Hmm, to nie może być bardzo trudne...

Jest! Udało się! 

Tylko dlaczego nie jadę?!

Życzę Wam udanego weekendu :)

Szczęście

Ktoś ostatnio zapytał mnie czy jestem szczęśliwa. 

Nie powiem żeby odpowiedź była dla mnie łatwa.

W sumie była tak trochę wymijająca ,że nie zastanawiałam się nad tym, ale nie mamy mieszkania, mąż za granicą itd i ,że mogłoby być lepiej...

Wieczorem znów nasunęło mi się to pytanie i sama siebie zganiłam za to co powiedziałam.

 Jakoś tak głupio mi się zrobiło, że tak ponarzekałam wcześniej. Zdałam sobie sprawę, że nie doceniam tego co mam. A mam naprawdę wiele. Biegnę do przodu myśląc tylko o tym co będzie jutro, za miesiąc czy rok. A czasem trzeba się zatrzymać, posłuchać siebie, swoich dzieci. Cieszyć się chwilą, która jest tu i teraz.

Czy jestem szczęśliwa?

Męża na co dzień nie ma z nami, ale dzwoni , widzimy się na skypie jakąś godzinę dziennie, wysyłamy sobie smsy w ciągu dnia i w sumie wreszcie ze sobą rozmawiamy. Znów się zaprzyjaźniliśmy. A dzięki tej rozłące tęsknimy i bardziej dbamy o nasz związek.

Już za parę dni znów się zobaczymy. Mąż będzie z nami przez prawie cały tydzień.

A co najważniejsze, dzięki temu, że On tam jest a nie tu z nami, mam ten luksus, że mogę być w domu z Mają , patrzeć na jej pierwsze kroki, słuchać pierwszych słów, bawić się, tulić zawsze kiedy mnie potrzebuje, czytać bajki codziennie na dobranoc i przybiegać do niej rano, kiedy się obudzi.

Co z tego, że nie mamy własnego mieszkania? Mamy  dach nad głową. Miejsce, gdzie jest nam dobrze i gdzie czujemy się bezpiecznie.

Może nie żyjemy w jakiś luksusach, nie stać nas na wiele rzeczy, ale dzięki temu bardziej je doceniamy, szanujemy.
Może w tym roku nie pojedziemy na wakacje na Majorkę, ale na pewno zobaczymy polskie morze. Wszyscy razem. I też będzie pięknie.

Ale przede wszystkim mamy siebie, jesteśmy zdrowi, jeszcze młodzi, jeszcze wiele przed nami, kochamy i jesteśmy kochani. Mamy rodzinę a to jest najważniejsze. 

Więc jeśli jeszcze raz ktoś mnie zapyta czy jestem szczęśliwa, śmiało odpowiem, że

 TAK, JESTEM SZCZĘŚLIWA!
Muszę tylko zacząć to w końcu doceniać.